ഒരുപാട് ദുഃഖം ഉള്ള ഒരാൾക്ക്, ഒരുപാട് ഓർമ്മകൾ ഉണ്ടാകും, അതിൽ സന്തോഷം ഉള്ളതും, സങ്കടം നിറഞ്ഞതുമായ ഓർമകളും ഉണ്ടാകും. മനസ്സിൽ എന്നും നിലനിൽക്കുന്ന, ഓർമ്മകൾ ഓർക്കുമ്പോൾ തന്നെ അതെല്ലാം എന്റെ മുമ്പിൽ അന്നത്തെ പോലെ തന്നെ, ഇന്നും കാണാൻ കഴിയുന്നു. പക്ഷെ അതെല്ലാം വെറും ഓർമ്മകൾ മാത്രം. ഇന്നു ഞാൻ കാണുന്നതും ഒരിക്കൽ, എന്റെ വെറുമൊരു ഓർമമാത്രമാകും, എല്ലാം ഇല്ല, ചിലതു മാത്രം, ഒരിക്കലും മറക്കുവാൻ കഴിയാത്തത് മാത്രം. വേദനയും ദുഖവും നിറഞ്ഞ ഓർമകളാണ് എനിക്കു കൂടുതൽ ഉള്ളത്, അവ ഓർക്കുമ്പോൾ തന്നെ എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നു. എല്ലാവർക്കും എപ്പോളും സ്നേഹം കിട്ടിയെന്നുവരില്ല, കാരണം ഇന്ന് സ്നേഹിക്കാൻ അറിയാവുന്നവർ തീരെ കുറവാണ്. പക്ഷെ സ്നേഹത്തിനു വേണ്ടി, ജീവൻ കളയുന്നവർ ഒട്ടും കുറവല്ല. ഇരുട്ടിൽ ഒറ്റപെട്ടു പോകുന്നവരും ഈ കൂട്ടത്തിൽ ഉണ്ട്. സ്നേഹം കൂടി മറ്റൊന്നും കാണാനാകാതെ, ഇരുട്ടിൽ എന്നന്നേക്യുമായി അലയുന്നവരും എന്റെ ചുറ്റിലും ഉണ്ട്. സ്നേഹം കിട്ടാതെ സ്നേഹത്തെ വെറുക്കുന്നവരും, സ്നേഹിക്കുന്നവരെ ശപിക്കുന്നവരും, ഇവിടുണ്ട്. ശേരിയാണ് സ്നേഹം ദുഃഖമാണ്, സ്നേഹം ഉള്ളിടത്തു ദുഖവും ഉണ്ട്, അപ്പോൾ സ്നേഹം ഇല്ലെങ്കിൽ ദുഃഖം ഇല്ലേ?. അതോ സ്നേഹം തന്നെയാണോ ദുഃഖം?. സന്തോഷം കൊണ്ട് കരയുന്നവർ ഉണ്ട്, അപ്പോൾ സന്തോഷം ദുഃഖമാണോ?. അല്ല ദുഃഖം എന്തെന്ന് അറിയാവുന്നവർക്കു മാത്രമേ, സ്നേഹം എന്തെന്നും, സ്നേഹത്തിന്റെ വിലയെന്തെനും അറിയുവാൻ സാധികുകയുള്ളു. ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷവും സമാധാനവും ഉള്ള ആരും തന്നെ ഇല്ല, മറിച്ച് സങ്കടവും വേദനയും ഉള്ളവരാണ് കൂടുതൽ. എന്നും എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ തന്നെയാണോ?, അല്ല എപ്പോളും സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നത് അസാഥ്യം തന്നെ, മറിച്ച് എന്നും സന്തോഷം ഉള്ള ഒരാളുണ്ടെങ്കിൽ, അവൻ ദുഃഖം എന്തെന്നും വേദന എന്തെന്നും ജീവിതം എന്തെന്നും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല, അവൻ ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിന് തുല്യമാണ്. ചെറുപ്പത്തിൽ ഓർമയില്ലാത്ത കാലത്ത്,അല്ലെങ്കിൽ ശെരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാത്ത കാലത്ത്, നാം അറിയുന്നില്ല സന്തോഷവും സങ്കടവും തമ്മിലുള്ള വെത്യാസം. കുട്ടികൾക്കു എല്ലാം ഒന്നാണ്, പക്ഷെ അവരുടെ പ്രായം കൂടുന്നത് അനുസരിച്, അവർ സന്തോഷവും ദുഖവും നിറഞ്ഞ ജീവിതത്തിലൂടെയാണ് പോകുന്നത്. ചുരുക്കം പറഞ്ഞാൽ, സന്തോഷവും ദുഖവും ജീവിതമാണ്, നാം ജീവിക്കുന്ന പോലെയാണ്. നാം എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങളാണ് നമ്മുടെ ജീവിതം നിർമിക്കുന്നത്. ഒരിക്കൽ എടുത്ത തീരുമാനം പിന്നീട് മാറ്റുക എന്നത്, വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യമാണ്, അതുകൊണ്ട് തന്നെ സെരിയായ തീരുമാനങ്ങൾ മാത്രം എടുക്കുക. സെരിയായ തീരുമാനത്തിലൂടെ ദുഃഖം അകറ്റുക, പൂർണമായും അതൊരിക്കലും സാഥ്യം അല്ല. പൂർണമായല്ലെങ്കിൽ പോലും, ദുഃഖത്തിന്റെ ആകർഷണ വെളിച്ചത്തിൽ വീഴാതെ, സ്നേഹത്തിന്റെ ഇരുട്ടിലേക്ക് വന്നെതുക. ഇരുട്ടാണ്, അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ദുഃഖം എന്ന വെളിച്ചം ഉപയോഗിച്ച്, സന്തോഷം തേടുക. എപ്പോളും ഈ വെളിച്ചം ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ഇരുളിന്റെ അനന്തമായ, മായ ലോക്കാത്തേയ്ക്കു പൂർണമായും വീണുപോകാതെ, ദുഃഖം എന്ന വെളിച്ചതെ മുറുകെ കൈയിൽ പിടിച്ചു കൊള്ളണം. അല്ലെങ്കിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ ഇരുട്ടിൽ പെട്ട്, സ്നേഹത്തെ മനസിലാകാതെ, സ്നേഹത്തെ വെറുക്കുന്ന അവസ്ഥ ഉണ്ടാകും. അതിലേക്ക് പോകാതെ, ഉള്ള സന്തോഷവും ദുഖവും ഇന്ന് ഓർമയിൽ ഉള്ളത് പോലെ, ഇനിയും ജീവിതത്തിൽ ദുഃഖം മാത്രമല്ല സന്തോഷവും ഉണ്ടാകും എന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ, ജീവിതത്തിൽ നേരായ വഴി തേടി കണ്ടുപിടിച്, ആ വഴിയിൽ തുടരുക. വഴിയിൽ കാണുന്നതൊക്കെ വെറും ഓർമ്മകൾ മാത്രമാണെന്നും, തിരിച്ചറിയാൻ ശ്രമിക്കണം. പുറകിലോട്ടു നോക്കുമ്പോൾ, കഴിഞ്ഞു പോയവഒകെ കാണാൻ സാധിക്കും. മുമ്പിലൂട് നോക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ ബാക്കിയും വരാനുള്ളത്തും, കാണുവാൻ സാധിക്കും. കാണുന്നതിനെ ധൈര്യത്തോടെ നേരിടുക, നേരിട്ടാൽ മാത്രം പോരാ, അതിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്നത് ദുഃഖമാണെങ്കിലും സന്തോഷമാണെങ്കിലും, അതിനെ അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട്, അതിൽ നിന്നും ലഭിക്കുന്ന ഊർജം ശേഖരിച്ചു മുന്നിലോട്ടു പൊക്കുക. ഇടയ്ക്ക് വന്ന വഴി തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നത് നല്ലതിനാണ്, പക്ഷെ അതു കാരണം പോകുന്ന വഴിമറക്കരുത്. ഇരുട്ടിൽ വെളിച്ചo തേടുക, തളരാതെ ഇരുട്ടിനെ അംഗീകരിക്കുക. അപ്പോൾ ഇരുട്ടും നമ്മുക്ക് പുതിയ വിശാലമായ സാധ്യതകൾ കാട്ടിത്തരും, എപ്പോളും അതു തേടി കണ്ടുപിടിക്കാൻ വെളിച്ചം കൈയിൽ കരുതിയിരിക്കണം, എന്നും.
എന്റെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ മാത്രം.
No comments:
Post a Comment