Me On The Bridge

On the night of Christmas, just a day before, I lost the most precious person in my life. That same night, I went out for a walk with my old friend. It had been years since we last spoke, and though we didn’t talk much in those years, we had so much to share.

I knew the past years hadn’t been kind to him—he had lost so much during that time, and I wasn’t there to stand beside him in his hardest moments. The reason was her—his lover, his girl. I had tried to warn him, told him she wasn’t right for him, but he wouldn’t listen. Our friendship suffered because of it.

He lived only in his own world, refusing to step out of it. He believed that ignoring the future would somehow make everything better. But I kept telling him—every choice he was making was wrong in every possible way. Still, just like everyone else, he ignored me and my words.

I can’t blame him completely, because during his hardest times I only made things more complicated. I never truly tried to understand him—I judged his every action. I thought I was trying, but to him, I never understood at all. I knew he was in pain, but I had no idea how much it really hurt. Now I know.

He once told me that he feels everything—every word, every moment, every memory. He said it was too much for him to hold, but I told him, “You can.” And whenever I said that, he smiled. I knew my words gave him a little happiness. Yet, deep inside, I always questioned myself—why don’t I feel everything like he does?

After he broke up with his girlfriend, he shut himself off from everyone. Slowly, he stopped trusting people. I believed that breaking up with her would make things right, because I always thought she was the problem. So I gave him time—time to heal, time to figure things out. But instead, he lost himself completely. That’s when I knew it was time to act.

So, I called him. At first, everything felt awkward. He didn’t want to talk about his past, and I didn’t pressure him. We just started calling often, and though he rarely showed up, the days kept passing. Slowly, he began to laugh again, and seeing that made me happy.

Now, I feel it’s the right time to open up—the secret I’ve been hiding for years.

Yes, I loved him. Making him laugh, making him happy—that made me feel alive. And I think, maybe, I’m the only one who can truly make him happy. But I didn’t want to confess this over the phone. I wanted to do it in person—at the place that meant everything to us.

The bridge.

The place where we laughed, where we cried, the place that built our friendship. That’s where I wanted to tell him the truth.

Surprisingly, he agreed. This time, we decided to meet at the church, and from there, take a walk through the bridge—just like the old days.

After the church, we finally met again. He looked so happy to see me—I could feel it in the way he smiled, in the way he held my hand as we walked together, just like kids, as if nothing in the world could bother us.

The bridge that night was silent, peaceful, and bathed under a starry sky. I didn’t know where to begin. I looked at him—his smile was bright, yet his eyes… his eyes were covered in tears. Why was he smiling while his eyes silently wept? I had noticed it even back at the church. I wanted to ask, but he never let me.

We sat near a streetlamp on the bridge, talking about our younger selves. I knew he hadn’t completely healed, not from everything, but I also knew that when I was with him, he was always happy. I loved talking about the future, and he listened to every word, though he didn’t say much in return. So I asked, “What is your future plan?”

He only smiled again. Then he said softly that he just wanted to hug me. And he did. He hugged me tightly and whispered, “I’m sorry—for everything. Sorry for not listening, sorry for avoiding, sorry for ignoring all your words.”

I told him it was okay, that he could take all the time he needed. He smiled once more, and then we both fell silent. He looked up at the starry night as if he was seeing it for the very first time.

I thought—this is the right moment. My heart raced. I was nervous, afraid. What if he didn’t accept me? But what if he was happiest only when he was with me? Gathering all my courage, I finally spoke.

“I love you.”

The moment the words left my mouth, I saw his eyes fill with tears again. He didn’t respond right away—I waited, desperate for an answer. Finally, he turned to me, looked into my eyes, and said, “I love you more than you think.”

Then he went silent. That silence broke me. I forced a smile, though my eyes grew wet with tears. He held my hands tightly, whispered “Thank you,” and then slowly let go.

He stared into the darkness beyond the bridge and said softly, “I found the light.”

That made me cry harder. I tried to wipe my tears, but before I could, in the next second—he was gone.

There was only the sound of water splashing below. No struggle, no fear—just silence. A silence deeper than anything I had ever experienced. A silence, calm and haunting—like his smile.

And finally, he let go of everything—his smile—and left me alone to suffer. Because it was my destiny to suffer, and he knew it more than me. Yes, he loved me… but why did I take this much time to confess my feelings? He was always there for it, always waiting for it. Why did I ignore him? Why did I let him suffer?

Why??

Now I know what that smile means, what that silence means. All this time he was preparing for this moment.

For letting me alone?

Maybe.

Because we are the same—

Same body but different persons,

Different reasons.

Now I can see the view from underwater.

The eyes stay alive, looking upward once—toward the bridge, toward the past.

And now they are looking downward, like the past itself falling from the bridge into the dark.

Searching for the light.

The Last Breath Chapter 1 The Needle And The Thread.

They say this room is always silent because of him.

But to him, it was too noisy, too messy.

He didn’t know where to begin, or where to go, so he stayed.

It felt like a kind of love—yet also a prison.

He was trapped here, with himself.

Every morning feels like a new beginning,

yet the needle is still tied to the thread.

It’s as if he cannot truly start over.

At first, he liked it this way—

the gentle stitching of days into something whole.

But with time, the thread grew tighter,

and the needle grew sharper.

Now the needle can pierce through even the hardest surfaces,

dragging the thread behind it,

snagging on everything and everyone—

an invisible cloth weaving itself around his life.

Sometimes it looks beautiful,

but sometimes it feels like the worst thing to wear.

What do you do after waking?

Go to the toilet? Brush? Take a bath?

But what if you never slept—

and because you never slept,

you never truly woke up?

Then what would you do next?

At first, he believed night and day were different.

But slowly he understood:

the only difference was in the beauty—

the beauty of darkness holding its silence,

and the beauty of light breaking through it.

They existed only because of each other,

connected like the needle and the thread.

Connected, like him.

But there is horror, too.

The night never lets him sleep,

and the day never understands his pain.

They are connected,

but they can never be the same.

It feels like a curse,

stretching across an endless sky,

with endless time.

He is a fool—

still believing this is only a bad dream,

still hoping to wake from this reality.

Or is it a dream? Who knows.

Which one can save him?

It is his decision to believe what he wants.

But he is always wrong, and he knows it.

Yet he will never embrace the truth—

because the truth is pain,

and the pain is far heavier than this story.

Once, his parents loved him—

but they loved him for being someone else.

And the weight of that love

was heavier than anyone could ever carry.

He couldn’t share it,

because no one can share their weight.

You can only give others what they want.

Then, maybe, they will understand you.

But if you don’t know what they want,

they will never notice you at all.

So he tried to be himself, just once.

But the people around him were not ready.

They never let him.

They tried to stop him,

using the wrong needle and the wrong thread.

Now he is tangled in it—

knotted, bound, lost.

No one knows what he is anymore.

Is he still lovable?

Still trustworthy?

Or is he trapped in a dream

that stole his “self” with its needle?

Or… did he choose this?

He loved everyone,

and they loved him back—

but only for what he showed on the outside.

He didn’t want that kind of love.

Yet he couldn’t blame them,

because he never showed the truth.

Fear held him back.

Fear of abandonment… maybe.

He never wanted to be alone.

But looking forward,

he is alone now.

Alone inside the walls he built himself,

walls he refuses to break,

walls that refuse to let him through.

Is it because of past traumas?

Is it because he tried, once, to be himself?

Now he lets no one in.

It’s as if he is completely gone.

Only memories remain,

strong enough to tighten the thread.

He knows he cannot go through

another hard surface.

His needle is sharper now,

but thinner—fragile.

He is afraid of breaking it.

What if the needle snaps?

What if no new needle can be found?

Or… is it even possible?

And in the silence of the tangled threads, the shadows began to speak.

After so many nights

I saw my sleep paralysis demon yesterday. I don't know what gender it is because there are so many options nowadays😅, but let's just call her "her."

She looked bored and tired of me, always stuck in my dreams. I could tell she was looking forward for some quality time together👫, but she's sad because I'm always up late playing Batman in my imagination😁.

After so many nights, we finally locked eyes. Neither of us said a word, stuck in this awkward moment. It felt like the most important and romantic blind date ever 💕. She looked nervous, which is funny because she's the one haunting my dreams 😁. 

I think she is so nervous to speak with me. I can't blame her because I'm also nervous 😄. I want to hug her because I feel lonely 🥺, but she couldn't read my mind. I went in for the hug, and, she vanished like a ghost at a bad party 😔

Now I'm left feeling sad but hopeful for our next spooky date night. Maybe next time, I'll bring 🌺 🌹.

I am seeking the truth.

Many will try to forget their past, but it will follow us like a ghost. There was a time when I too tried to run away from it, but no matter how far I ran, it kept haunting me, waiting to catch up with me until my death. If there is a world beyond death, they will continue to haunt me there too.

We often try hard to forget past events, but it's possible to live with the pain of them. Why endure so much suffering and pain just to live? Your life should be your decision, not an unexpected gift given just to suffer through death. Those who desire death will eventually die, but what matters is what you decide for your future, which is solely up to you. 

I seek a world beyond death, but I can never call out to it or tell it to me. Or perhaps I must rise above death, not in the fictional story of Jesus Christ, but in my own thoughts. I often contemplate if all this is just an illusion, but only by accepting what I see and know as reality can I truly accept it. I will strip reality bare, accepting what I see and know as true.

Seeking truth is always good, but when you know the truth, you will embrace it. When you know the truth, you will try to cover it up with lies, attempting to hide the truth with fables. Those who believe in lies are the ones who are being fooled, and that's where your dilemma lies. If you triumph there, you will triumph in life too, but once the stories you told become a curse upon yourself, that day you will truly reveal the truth.

പുതിയ ലോകം

രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ വെളുത്തു തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളുമായി അവർ, ചുടു ചോരയ്ക്കു വേണ്ടി ഉണർന്നിരിക്കുന്നു.

മറിച്ചു വെളിച്ചം ആണെങ്കിൽ അവർ, വെളിച്ചത്തിൽ ഉറക്കം നടിക്കുന്നു. രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ മാത്രമേ, അവർക്കു വേണ്ടതിനെ തേടി കണ്ടുപിടിച്ചു അവരുടെ ഭക്ഷണമാകൻ സാധിക്കുകയുള്ളു. ഒരിക്കൽ അവർ ആകാശങ്ങളിൽ മേഘങ്ങൾക്ക് ഇടയിൽ, ദേവ തുല്യമായ ജീവിതമാണ് നയിച്ചിരുന്നത്. കാലം മുമ്പോട്ട് പോകുന്നത് അനുസരിച്ച്, ആകാശത്തിന്റെ വെളിച്ചം അവർക്കു താങ്ങാവുന്നതിനും അപ്പുറമായി മാറി. വെളിച്ചത്തിന്റെ വേദന അവർ അനുഭവിച്ചതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും വലിയ വേദനയായി, അവർക്കു അനുഭവിക്കപ്പെട്ടു. അവർ വെളിച്ചതിനെ വെറുക്കുവാൻ തുടങ്ങി, ആകാശങ്ങൾ അവർക്കു നരകമായി മാറി. അങ്ങനെ ഒടുവിൽ വെളിച്ചത്തിന് അവരുടെ വേദനയുടെ ഭാരം, ഭയമായി മാറി. അങ്ങനെ വെളിച്ചം തന്റെ ഭയത്തെ എടുത്തു കളഞ്ഞു, അവരെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നയിച്ചു.

ഇരുട്ടിൽ അവർ തനിച്ചലായിരുന്നു, അവർക്കു ഇരുട്ടിൽ ഒറ്റപ്പെടൽ അനുഭവപ്പെട്ടില്ല. ഇരുട്ടിനു അവർ സ്വന്തം ജീവനേക്കാൾ വിലകൊടുത്തു, പക്ഷെ ഇരുട്ടിനു അവരെ ഭയമായി തുടങ്ങി. അവരുടെ വെളുത്തു തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ, ഇരുട്ടിന്റെ സമാധാനം നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി. ഇരുട്ട് അവരിൽ നിന്നു ഓടി ഒളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു, പക്ഷെ അവർ ഇരുട്ടിനെ അവരുടെ അടിമയ്ക്കു തുല്യമാക്കി മാറ്റി. ഇരുട്ട് തന്റെ കൂടപ്പിറപ്പായ വെളിച്ചതെ, വലത്തെ ഓർക്കുവാൻ തുടങ്ങി.

വെളുത്തു തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ ഉള്ളവരാകട്ടെ, പതിയെ ഇരുട്ടിനെ മടുക്കുവാൻ തുടങ്ങി. അവർക്കു കൂട്ടിനു പുതിയ ആൾക്കാരെ വേണം എന്ന സത്യം, അവർ മനസ്സിലാക്കി. അങ്ങനെ അവർ വഴിതെറ്റി ഇരുട്ടിൽ അലയുന്ന മനുഷ്യരെ, തന്ത്രപൂർവം അവരുടെ കൂടെ ഇരുട്ടിൽ എന്നന്നേയ്കുമായി, അവരുടെ അടിമകൾ ആകാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷെ ഇരുട്ടിൽ പെട്ട മനുഷ്യർക്കു, അവർ അടിമകൾ ആയി മാറുന്നു എന്ന വാസ്തവം, മനസിലാക്കാൻ ഉള്ള കഴിവ് പോലും നഷ്ടപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ഇരുട്ടിൽ ഉള്ളവരുടെ എണ്ണം ക്രമാതീതമായി ഉയർന്നു, ഇതിൽ മനുഷ്യർ ഏതെന്നും, മനുഷ്യരെ ഇവിടെ ഏതിച്ചവർ ആരെന്നും എന്ന് പോലും, എല്ലാവരും മറന്നു.

അങ്ങനെ വെളിച്ചത്തിന്റെ വെളുത്ത നിറം മങ്ങുവാൻ തുടങ്ങി, ഇരുട്ട് വെളിച്ചതിനും മുകളിലായി മാറി. ആകാശം ഇരുട്ടായി മാറുവാൻ ആരംഭിച്ചു, ആ ഇരുട്ടിൽ വെളുത്ത തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ ഉള്ളവർ, ഭൂമിയിൽ ബാക്കി ഉള്ളവയെ കൂടെ, ഇരുട്ടിന്റെ അടിമകളായി കൊണ്ടുവരാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. അങ്ങനെ വെളിച്ചം, ഭൂമിയിലും ആകാശത്തും ഇല്ലാതായി മാറി. എങ്ങും വെളുത്തു തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ ഉള്ള കാണിക്കൾ മാത്രമായി ലോകം. ഇതിന്റെ ഒകെ നടുവിൽ പെട്ടു യഥാർത്ഥ ഇരുട്ട്, വെളിച്ചത്തിന്റെ കൂടെ എന്നന്നേയ്കുമായി, മറ്റേതോ ലോകത്തേയ്ക്കു, യാത്രയാകാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു. പക്ഷെ വെളുത്ത തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ ഉള്ളവരുടെ കൺവട്ടത്തിൽ നിന്നും, അവർക്കു ഒരു മോചനം ലഭിക്കാതെ ആയി മാറി.

വെളുത്തു തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ ഉള്ളവർക്കു മനുഷ്യരെ കിട്ടാതായി. അവർ വീണ്ടും ഒറ്റപെടുവാൻ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ അവർ ഓരൊരുതരും, തങ്ങളുടെ ജീവിതം ഇല്ലാതാകാൻ ആരംഭിച്ചു. അവർ പലതരം രീതികളിൽ ഇല്ലാതായി മാറി, അങ്ങനെ അവസാനം ഉള്ള ആളും ജീവിതം ഇലാത്താക്കി. അങ്ങനെ ഭൂമിയിൽ വെളിച്ചവും ഇരുട്ടും മാത്രമായി മാറി, അവർ നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ഒരുമിച്ചു ജീവിച്ചു. പക്ഷെ പതിയെ ഇരുട്ടിനു വെളിച്ചത്തിന്റെ ഭൂമിയിലെ വളർച്ച, സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ ആയി മായി. അങ്ങനെ വെളിച്ചതിനെ ഇരുട്ട് വെറുക്കുവാൻ തുടങ്ങി. ഒരിക്കൽ ഒരു ഇരുണ്ട രാത്രിയിൽ, ഇരുട്ട് വെളിച്ചതിനേ ആകാശത്തിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. ഭൂമിയിൽ വെളിച്ചതിനു തിരിച്ചെത്തുവാൻ പറ്റാത്ത വിധം, ഇരുട്ടിനെ നിറച്ചു. അങ്ങനെ വെളിച്ചം ആകാശത്തിന്റെ ബന്ധിയും, ഇരുട്ട് ഭൂമിയുടെ അടിമയുമായി മാറി. ഇരുട്ടിൽ പുതിയ ഒരു ലോകം ഉണ്ടായി, അവിടെ ഇരുട്ടിനു പ്രസക്തി ഇല്ലാതായി, ഇരുട്ടും വെളിച്ചവും വെറും ഓർമ്മകൾ മാത്രമായി മാറി.

നിഴൽ

ഇരുള്ളിൽ ഞാൻ എന്നെ തേടുന്നു,

ഇരുളാകയോ എന്നിൽ നിന്നു മായുന്നു.

കനവിൽ ഞാൻ ലോകങ്ങൾ തീർക്കുന്നു,

കനവാകയോ മായാജാലങ്ങൾ നിറയ്ക്കുന്നു.

കാണാമറയത്ത് ആരോ താരാട്ടു പാടുന്നു,

കാണാ ദൂരങ്ങൾ എൻ ഗാനങ്ങൾ നീളുന്നു.

തോരാ മഴയെന്നിൽ രൂപങ്ങൾ തീർക്കുന്നു,

തൊരാ മിഴിനീരിൽ എൻ കോലങ്ങൾ നീങ്ങുന്നു.

രാവാകയോ പല ദൂരങ്ങൾ തേടുന്നു,

രാകിനാവിൽ നിറയെ രൂപങ്ങൾ നീളുന്നു.

ഉള്ളാകെ പുതു പുലരികൾ വിടരുന്നു

എൻ രാവുകൾ പല പകലുകൾ നീളുന്നു.

സത്യം

രാത്രി പകലായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ പലവട്ടം ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. പകലിനെ രാത്രിയായും ഞാൻ സങ്കല്പിച്ചിട്ടുണ്ട്, പക്ഷെ ഇവിടെ പകലും രാത്രിയും അല്ല, എന്റെ മനസാണ് അർത്ഥതലങ്ങൾ നൽകുന്നത് എന്ന് എനിക്കു ഇപ്പോളും അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. ഏകാന്തതയിൽ ഞാൻ എന്നെ തന്നെ തേടുന്നു. പക്ഷെ ഞാൻ എന്നിൽ നിന്നും വളരെ അകലെ ആണെന് എനിക്കു മനസിലായ ആ നിമിഷം, ഇപ്പോൾ ഉള്ള ഞാൻ വെറും കളിപ്പാവായാണ് എന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, സത്യത്തെ അംഗീകരിക്കാൻ ഉള്ള എന്റെ കഴിവ്, എന്നിൽ നിന്നും നഷ്ടമായി എന്നും, ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പക്ഷെ ഈ തിരിച്ചറിവുകൾ ഒന്നും തന്നെ എന്നെ ഞാൻ ആകുന്നില്ല. അകലെ ഉള്ള എനിലേക്കുള്ള വഴി മാത്രമാണ് അവയെല്ലാം. ആ വഴിയിൽ ഏകനായി ഞാൻ എന്നെ അന്വേഷിക്കുന്നു. കണ്ടതാവുന്നതിനും അപുറത്തുനിന്നുള്ള എന്റെ നിലവിളിയുടെ ശബ്‍തം മാത്രം എന്റെ കണ്മുന്നിൽ ദൃശ്യമാകുന്നു.

സത്യമെന്തെന്നു മനസിലാക്കാനുള്ള എന്റെ കഴിവ്, വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് തന്നെ, എന്നെ സത്യത്തിൽനിന്നു അകറ്റി, സത്യത്തെ എന്റെ ശത്രുവാക്കി മാറ്റി. മുമ്പ് എപ്പോളോ കണ്ടു മറന്ന മുഖങ്ങൾ മാത്രമാണ്, ഇപ്പോൾ എന്റെ ഓർമയിൽ അവശേഷിക്കുന്നത്. ശബ്‌ദം മാത്രമുള്ള മുഖങ്ങൾ. ഓരോ വഴിയിലും ഞാൻ അവയെ തേടുന്നു, പക്ഷെ അവ എന്നെ കാണാത്തപോലെ നടിക്കുകയും ചെയുന്നു. ഈ ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ ഞാൻ എന്റെ മുഖം മറക്കുന്നു. എവിടെ വെച്ചോ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ എന്നെ ഞാൻ, എങ്ങനെ എന്റെ മുഖം ഓർക്കാതെ തിരിച്ചറിയും. എനിക്കു അറിയാം, അകലെ എവിടെയോ നിന്നു നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ എന്നെ ഞാൻ, സൂക്ഷ്മമായി വീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെന് എനിക്ക് വളരെ നാളായി അറിയാം. പക്ഷെ എനിക്കു ഇനി ഒരിക്കലും എന്നെ തിരിച്ചു കിട്ടുവാൻ പോകുന്നില്ല, എന്നെ സത്യം എന്നെ വല്ലാതെ വേട്ടയാടുനു. സത്യം എനിക്കു എപ്പോളും ഒരു ശത്രുവായി തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു. ഒരിക്കൽ ഞാൻ സത്യത്തിന്റെ മുമ്പിൽ തോൽകുമെന്നും, എനിക്കു സത്യത്തിൽ അറിയാമായിരുന്നു. അന്ന് എനിക്കു എന്നെ തന്നെ എന്നനെകുമായി നഷ്ടപ്പെടും, ഇല്ലങ്കിൽ ഞാൻ എന്നെ തന്നെ സത്യത്തിന് ബലിയായി നൽകും. അവിടെ എന്റെ കാലഘട്ടം മണ്ണിൽ നിന്നും പൂർണമായി അപ്രതീക്ഷയമാകും, എന്റെ ജീവിതം സത്യമാകും.

മനുഷ്യൻ - Story

കാടിനുള്ളിലെ കാട്ടിൽ ഒരു വലിയ വീടുണ്ടായിരുന്നു, വീട് നിറയെ കാടായിരുന്നു, ആ കാട്ടിൽ പന്ത്രണ്ടു പ്രേതങ്ങൾ പരസ്പരം അറിയാതെ, തമ്മിൽ തമ്മിൽ കാണാതെ താമസിച്ചു പോന്നു. ഈ കാട്ടിൽ പ്രേതം ഉള്ള കാര്യം പ്രേതങ്ങൾക്കു അറിയിലായിരുന്നു, ഇവിടെ പ്രേതങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നുള്ള സത്യം മനസിലാകാതെ, അവർ സന്തോഷത്തോടെ ആ കാട്ടിൽ താമസിച്ചു പോന്നു.

ഒരിക്കൽ ഒരു രാത്രി ദൂരെ ഒരു കാട്ടിൽ നിന്നും, പതിമൂന്നാമതു ഒരു പ്രേതം ഈ കാട്ടിലേക്ക് വന്നു. ദൂരെയുള്ള കാട്ടിലെ പ്രേതശല്യം കാരണമാണ് പതിമൂന്നാമത്തെ പ്രേതം ഈ കാട്ടിലേക്കു വന്നത്. പതിമൂന്നാമത്തെ പ്രേതത്തിന്റെ കൂടെ തന്റെ കുടുംബവും ഉണ്ടായിരുന്നു, ഒരു ചെറിയ കുടുംബമായിരുന്നു പതിമൂന്നാമത്തെ പ്രേതത്തിന്റേത്, അവർ പരസ്പരം വളരെ സ്നേഹത്തിലാണ് ജീവിതം നയിച്ചിരുന്നത്.

പുതിയ പ്രേതം ഈ കാട്ടിൽ വന്നു, പക്ഷെ ബാക്കിയുള്ള പന്ത്രണ്ടു പ്രേതങ്ങൾക്കും പതിവ് പോലെ തന്നെ പതിമൂന്നാമത്തെ പ്രേതത്തെയും കുടുംബത്തെയും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, പതിമൂന്നാമത്തെ പ്രേതവും കുടുംബവുമാകട്ടെ, ഇവിടെ പന്ത്രണ്ടു പ്രേതങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നുള്ള സത്യം അറിയാതെ ഈ കാട്ടിൽ താമസിച്ചു പോന്നു. ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു, മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു, വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു, ആരുടെയും ശല്യം ഇല്ലാതെ പന്ത്രണ്ടു പ്രേതങ്ങളും, പതിമൂന്നാമത്തെ പ്രേതവും കുടുംബവും, അവിടെ സമാധാനത്തോടെ കഴിഞ്ഞു പോന്നു. അങ്ങനെ മുപതിമൂന്ന് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു പോയി.

മുപതിമൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഉള്ള ഒരു പുതു പുലരിയിൽ, പ്രേതങ്ങൾ പതിവുപോലെ തങ്ങൾക്കു ചെയ്യാനുള്ള ജോലികൾ തീർക്കാനായി ഉണർന്നു, അന്നു രാവിലെ അവിടെ പതിനാലാമത് ഒരു പ്രേതം താമസിക്കാൻ വന്നു, അത്ഭുതമെന്നുപറയട്ടെ പതിനാലാമത്തെ പ്രേതത്തെ ഭാക്കി പതിമൂന്ന് പ്രേതങ്ങൾക്കും കാണാൻ കഴിഞ്ഞു, പക്ഷെ പതിനാലാമത്തെ പ്രേതത്തിന് അവരെ ആരെയും കാണുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പതിമൂന്ന് പ്രേതങ്ങളും തങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ വന്ന പുതിയ അതിഥിയെ പരിചയപ്പെടാൻ പതിനാലാമത്തെ പ്രേതത്തിന് ചുറ്റും വട്ടം കൂടി, പതിനാലാമത്തെ പ്രേതം ബാക്കി പതിമൂന്ന് പ്രേതങ്ങുളുടെയും അനക്കവും ശബ്ദവും കേട്ട് ഭയന്ന് ഓടി. പതിമൂന്ന് പ്രേതങ്ങൾക്കും മനസിലായില്ല എന്തു കൊണ്ടാണ്, പതിനാലാമത്തെ പ്രേതം തങ്ങളെ കണ്ടു ഭയന്ന് ഓഡിയോളിക്കുന്നതെന്നു, അവർ അടുത്തു ചെല്ലുന്നതനുസരിച്ചു, പതിനാലാമത്തെ പ്രേതം ഭയന്നു ഓഡിയോളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അങ്ങനെ പതിനാലാമത്തെ പ്രേതം, ആ കാട്ടിൽ നിന്നു തന്നെ അലറിക്കൊണ്ട് പുറത്തോട്ടു ഓടി മറഞ്ഞു. പതിമൂന്ന് പ്രേതങ്ങളും സ്വയം ചിന്തിച്ചു, എന്തു കണ്ടിട്ടാണ് പതിനാലാമത്തെ പ്രേതം ഈ കാട്ടിൽ നിന്നു ഓടി രക്ഷപെട്ടതെന്ന്, അവർ ഓരോരുതരും പലരീതിയിലാണ് ചിന്തിച്ചു കൂട്ടിയത്, പക്ഷെ എല്ലാവരും ഉറപ്പിച്ചു, എന്തിനെയോ കണ്ടു പേടിച്ചാണ് അവൻ ഓടിയോളിച്ചതെന്ന്. അവർ ഓരോരുത്തരും സ്വയം ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി, തങ്ങൾ അല്ലാതെ വേറെ ആരെങ്കിലും ഈ കാട്ടിൽ ഉണ്ടോയെന്നു.

അങ്ങനെ ആ ദിവസം കടന്നുപോയി, പുതിയ പുലരി ഉദിച്ചു, അന്നു രാവിലെ അവർ തങ്ങളുടെ ജോലി ചെയാൻ തയാറാക്കുന്ന സമയത്തു അവർ കണ്ടു, പതിനാലാമത്തെ പ്രേതം വേറെ കൊറേ പ്രേതങ്ങളേയുമായി ഈ കാട്ടിലേക്കു കയറിവരുന്നത്. അവരുടെ കൈയിൽ നിറയെ ആയുധങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു, പതിമൂന്ന് പ്രേതങ്ങൾക്കും ഒന്നും മനസിലായില്ല, അവർ കാട്ടിൽ കയറിവന്നു കാടിന്റെ നാടുകയായി, മെഴുകുതിരികൾ കത്തിച്ചു വെച്ചു അതിനു ശേഷം, ഏതൊക്കെയോ ഭാഷയിൽ ഉറക്കെ അലറുവാൻ തുടങ്ങി, ഇതുകണ്ട് പതിമൂന്ന് പ്രേതങ്ങളും വളരെയധികം പേടിച്ചു, അവർക്കു മനസിലായി ഈ കാട്ടിൽ പ്രേതങ്ങളുണ്ടെന്നു.

പതിമൂന്ന് പ്രേതങ്ങളും ഈ കാട്ടിൽ നിന്നു മാറി വേറെ കാട്ടിലേക്ക് പോകാം എന്നു തീരുമാനിച്ചു, അവർ അവിടുന്നു ഓടി വേറെ കാടുകളിലേക്ക് പോയി. 

പതിനാലാമത്തെ പ്രേതവും കൂടെ വന്നവരും, കാട്ടിൽ പലയിടത്തിലായി അവർ കൂടെ കൊണ്ടുവന്ന ആയുധങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചു, ബാക്കി പതിമൂന്ന് പ്രേതങ്ങളും ആ കാട്ടിൽനിന്നു പ്രേതങ്ങളെ പേടിച്ചു, പല കാടുകളിലേയ്ക്കു ഓടി മറഞ്ഞു, പക്ഷെ അവർ ചെല്ലുന്ന കാടുകളിലെല്ലാം പ്രേതങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, അങ്ങനെ അവർ പുതിയ കാടുകൾ തേടി ഓടികൊണ്ടേയിരുന്നു. അങ്ങനെ ഇരിക്കെ പതിമൂന്നാമത്തെ പ്രേതം ഈ കാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു വരുവാൻ ഇടയായി, അപ്പോൾ പ്രേതം കരുതി പതിനാലാമത്തെ പ്രേതത്തെ ഒന്നു കാണാം എന്നും, എന്നിട്ടു പതിനാലാമത്തെ പ്രേതത്തിൽ നിന്നും എങ്ങനെ പ്രേതങ്ങളെ ഓടിക്കാമെന്നു ചോദിച്ചറിയാമെന്നും, പക്ഷെ പതിമൂന്നാമത്തെ പ്രേതം കാട്ടിലോട്ടു കേറിയ അവസരത്തിൽ തന്നെ, പതിനാലാമത്തെ പ്രേതം അവന്റെ കൈയിൽ ഉള്ള നീളമുള്ള വാളുകൊണ്ട് തന്നെ ആക്രമിച്ചു. അക്രമം സഹിക്കാനാകാതെ പതിമൂന്നാമത്തെ പ്രേതം തിരിച്ചു ആക്രമിച്ചു, ആ ആക്രമത്തിൽ പതിനാലാമത്തെ പ്രേതം ആ കാട്ടിൽ നിന്നു ഓടി രക്ഷപെട്ടു. രക്ഷപെട്ടു പോക്കുന്നതിനു മുമ്പ്, പതിമൂന്നാമത്തെ പ്രേതത്തിന്റെ കുടുബത്തിലുള്ള എല്ലാവരെയും ആ വാള് കൊണ്ട് അവൻ കുത്തി കൊന്നു. പതിമൂന്നാമത്തെ പ്രേതം അങ്ങനെ തനിച്ചായി, തന്റെ കുടുംബത്തിനെ കൊന്ന പതിനാലാമത്തെ പ്രേതത്തെയും, അവന്റെ കൂടെയുള്ളവരെയും കൊല്ലാൻ വേണ്ടി പതിമൂന്നാമത്തെ പ്രേതം ആ കാട്ടിൽ കാത്തിരുന്നു, അവിടെ വരുന്നവരെ എല്ലാം പതിമൂന്നാമത്തെ പ്രേതം ആക്രമിച്ചു ഓടിച്ചു. അങ്ങനെ പതിമൂന്നാമത്തെ പ്രേതം ആ കാട്ടിൽ തനിയെ ജീവിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. പതിനാലാമത്തെ പ്രേതത്തോടുള്ള പ്രതികാരത്തിന്റെ ഭ്രാന്തിൽ, അവിടെ വരുന്നവരെ ആരെയും പ്രേതം വെറുതെ വീട്ടില്ല. പ്രേതം പതിനാലാമതവന് വേണ്ടി തന്റെ പ്രതികാരവുമായി കാത്തിരിക്കുന്നു..

instagram

The Game

Every time I think you won't leave me, but in the end, I'm the lonely one. Every day I hope you'll come for me, but in the end, you forget about me

I know you have so many things to do, bigger problems than me. So it's all my problems, my dreams, and my pleasure.

All I want is you, but you can't handle me. You know it better than I do, you knew it from the beginning.

I'm the problem, and the problem is myself. 

Every time I believe you won't leave me, but in the end, I'm the one left feeling lonely and blue.

Every day I hold onto hope that you'll come for me, but it seems like you've forgotten all about me too.

I know you've got a lot on your plate, with bigger problems to face and things to do.

But it feels like all my problems, dreams, and pleasures are just left for me to pursue.

All I ever wanted was you by my side, but it seems like you can't handle the love I provide.

You knew it all along, that this would be a bumpy ride.

I find myself questioning if I'm the problem, if I'm the one to blame.

But deep down, I know it's just a game.

നീല നിറമുള്ള പെട്ടി Part - 1

ചിതലരിച്ച മനസുമായി കണ്ണുകളിൽ മാറാല കേറിയ ആ മനുഷ്യൻ, തന്റെ ഇരുളുനിറഞ്ഞ മുറിയിൽ എന്തോ തിരയുകെയായിരുന്നു. സമയം പുലർച്ചെ മൂന്നുമണി. മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, പണ്ടെപഴോ താൻ എഴുതി തുടങ്ങിയ കഥയുടെ അന്ത്യം തേടി അയാൾ വലാതെ വിഷമിക്കുന്നു. ഇരുട്ടിന്റെ ഭീകരമായ മൂഖതയിൽ ഉണ്ടായ ഭയത്തിൽ, താൻ അന്വേഷിക്കുന്നത് എന്തെന്നുള്ള കാര്യം അയാൾ മറന്നുപോയിരിക്കുന്നു. പ്രായം ഏറെയായ ഈ കിഴവൻ, തന്റെ പ്രായത്തെ മറന്നു ജീവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ചുറ്റുമുള്ളവ അത്‌ അംഗീകരിക്കാൻ ഒട്ടും തയാറാകുനും ഇല്ല. സമയത്തെ മുബോട്ടു പോകാൻ അനുവദികാതെ, ഇരുട്ട് പിടിച്ചു വെച്ചേക്കുന്നതായിട്ട് കിഴവന് തോന്നി. മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചതെ ഇരുൾ കാർന്നു തിന്നുവാൻ ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു, അപ്പോളേക്കും അയാൾക് ഓർമവന്നു, താൻ തിരഞ്ഞിരുന്നത് എന്തായിരുന്നു എന്ന്. മുറിയുടെ മൂലയിൽ താൻ ഇരിക്കുന്ന വലിയ കട്ടിലിന്റെ താഴെ നിന്നും, വലിയ ഒരു നീല പെട്ടി, അയാൾ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടി പുറത്തെടുത്തു. വളരെ കാലമായിട്ട് അനകാതെ വെച്ചിരുന്ന പെട്ടി നിറയെ മാറാല ആയിരുന്നു. കൂടാതെ ഇരുട്ടായത്തിനാൽ തന്നെ, നീല നിറമുള്ള പെട്ടി അയാൾക് കറുപ് നിറമുള്ള പെട്ടി പോലെയാണ് തോന്നിയത്. അയാൾ പതിയെ പെട്ടിയുടെ മൂടി മാറ്റി. പെട്ടിനിറയെ പുസ്തകങ്ങളും,  ഇതുവരേ പൂർത്തിയാകാത്ത കഥകൾ നിറഞ്ഞ കടലാസുകളും.

കിഴവന് അറിയില്ല ഇതിൽ ഏതാണ് താൻ ഇപ്പോൾ എഴുതി തീർക്കാൻ തീരുമാനിച്ച കഥ. അയാൾ മണെന്ന വിളക് എടുത്ത് പെട്ടിയുടെ കീഴേ തറയിൽ വെച്ചു, എന്നിട്ടു പതിയെ തറയിൽ ഇരുന്നു. പെട്ടിയിൽ ചിതറികിടന്ന കടലാസുകൾ ഓരോനായി അടുക്കി തറയിൽ വെക്കുവാൻ ആരംഭിച്ചു.

അയാൾ എഴുതിയ ഒരു കടലാസ്സിൽ പോലും തലക്കെട്ട് ഇലായിരുന്നു, അതുകൊണ്ട് തന്നെ അതിൽ താൻ അന്വേഷിക്കുന്ന കഥ ഏതെന്നു കണ്ടു പിടിക്കാൻ, അയാൾ വളരേ ബുദ്ധിമുട്ടുകയും ചെയ്തു. വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടിയാണെങ്കിലും, താൻ എഴുതിയ ആ കഥ അയാൾ കണ്ടു പിടിച്ചു. മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം കുറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു, ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ആ കഥയുടെ ബാക്കി ആയാൾ എഴുതുവാൻ ആരംഭിച്ചു.

 കഥയുടെ തുടക്കം ഇങ്ങനായിരുന്നു, വളരേ മനോഹരമായ ഒരു ഒരു വന പ്രേദേശം, അവിടെ ധാരാളം പക്ഷികളും മൃഗങ്ങളും താമസിച്ചിരുന്നു. വനതിന്റെ ഒരു വശതായി അനന്തമായി നീണ്ടു കിടക്കുന്ന നീല സമുദ്രo, മറു വശത്തായി കത്തി വെന്തുരുകുന്ന മരുഭൂമിയും. സമുദ്രത്തിനും മരുഭൂമിയിക്കും ഇടയിൽ ജീവിക്കുന്ന പക്ഷിമൃഗാതികൾക്കു, പുറത്തുള്ള മരുഭൂമിയെ കുറിച്ചോ സാമുദ്രത്തെ കുറിച്ചോ, വലിയ ധാരണ ഒന്നും തന്നെ ഇല്ലായിരുന്നു. വനതിനുള്ളിലുള്ള ജീവജാലങ്ങൾക്ക്, അവർക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം വനത്തിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ വനത്തിൽ എങ്ങുന്നിനോ ഒരു പുതിയ ജീവൻ വന്നെത്തി. അവയെ വനത്തിലുള്ളവർ വളരെ അത്ഭുതത്തോടെയാണ് നോക്കി കണ്ടത്. ഇതിന് മുമ്പ് ഇങ്ങനെ ഒരു ജീവിയെ ഈ വനത്തിലെങ്ങും അവർ കണ്ടിട്ടില്ല. ജീവി ഒറ്റയ്ക്കലായിരുന്നു, കൂടെ അതിന്റെ ഇണയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ വനത്തിലുള്ള ജീവജാലങ്ങളോട് വളരെ സ്നേഹം കാണിച്ചു, വനത്തിൽ ഉള്ള ജീവജാലങ്ങളാട്ടെ അവരോടും സ്നേഹത്തിൽ തന്നെ പെരുമാറി. പുതിയ ജീവിയും ഇണയും വനത്തിന്റെയും സാമുദ്രത്തിന്റെയും ഇടയിൽ അവർക്കു താമസിക്കാൻ ഒരു വീട് ഉണ്ടാക്കി ബാക്കിയുള്ള ജീവജാലങ്ങളെകാളും ഇവർ ബുദ്ധിമാൻമാരായിരുന്നു....

instagram